Pilipinas: Pugad ng mga Puta?

(HINDI PO BASTOS ANG SALITANG, 'PUTA' SAPAGKAT ITO'Y ISANG MAKATOTOHANANG DISKRIPSYON SA MUNDO NG REALIDAD SA MGA KABABAIHANG MABABA ANG LIPAD.)

Okay, O.A. na masyado ang nakakarami.

Sabi nila ang Pilipinas raw ay dinadayo ng mga foreigner for sexual purposes.

TANGINA THIS!

Ganun na ba talaga ka-babaw ang tingin nila sa mga Pilipina. Pero sa totoo lang, sa paniniwala ko ay may malalim na ibig sabihin ang sakripisyo ng mga dilag na ito.

Kahirapan?

Walang makain?

Yumaman?

Sa bagay, sa totoo lang, kikita ka talaga sa larangan ng prostitusyon, palibhasa, walang magawa ang putang inang pamahalaan natin sa pagbigay ng matinong trabaho sa nakakarami. Maraming dilag (na karamihay'y tubong probinsya pa) ang nagpapaka-iskolar samantalang sila'y ginagawang mga puta.

So, pugad na ba talaga ang Pilipinas ng mga puta?

American Junk

Our country is said to be independent from the mother fucking sons of bitches who held the pearl of the orient seas for about 45 years as their imperial captives. Yes, I believe, but in a physical state alone.

The Philippines, with all honesty, is a country still under these arrogant white chongos, be it in terms of education, language, and mentality.

Our colonial mentality that hails from the Americans still stands as the biggest factor of corruption in the Philippines. This article would like to attempt to expose proofs to my statement.

First, these Americans claim that our country is a country of bitches, of sluts, and of prostitutes. According to the “black pussy” (as coined by Ms. Marlene Aguilar) Ambassador Harry Thomas, many foreign tourists are coming to the Philippines just for sex tourism. At first sight, I doubt if he does it too. How dare he judge those innocent young women!? By the way, he’s country is simply and materially the biggest sex center, right? At least kahit paano, may marami pa namang 15 years old na virgin dito sa atin.

In APO Hiking Society’s song, “American Junk”, the legendary OPM trio pronounced that they give us their tiknoloji (technology) just to get our money and capture our natural resources. The “American dream” that is adapted by many Filipinos, in deed, steals our natural resources: the Filipino workers. It’s not really bad to dream to work to other countries, but there are many Filipinos abroad already. Pinayaman ang ibang bayan…pamilya’y iniwanan.

Lastly, they corrupt our Filipino identity. Our identity us Filipino is truly critical as of the moment, due to the different illusive influences they brought to us: media, technology, etc. They steal our being Filipinos. They are stealing our nation’s soul.

APO Hiking Society singing their hit classic, "American Junk"

So I there fore, would like to part take in an activist activity against the “Aquino-American” administration in the Philippines. Mr. Aquino, if you are really driving a drive against mass corruption in the Philippines, please do not collaborate nor avoid joining forces with this goddamn sons of bitches, who actually and invincibly corrupt our Filipino spirit.

Anong Nagyari sa SM?

Nakakasuya na talaga ang animo’y paulit-ulit at nakaka-bobong mga usapin at balita na hatid sa atin ng media tungkol sa pare-parehong kaso ng pagpatay sa loob ng pinaka-sikat na mall at tambayan ng sambayanan. Ang SM.

Sa loob lamang ng taong ito ay naitala na ang tatlong kaso ng pagpupuslit ng baril sa loob ng nasabing mall. Una na rito ang nangyari sa Iloilo, na hindi masyadong natutukan ng husto ng buong bansa. At actually wala talaga akong kamalay-malay sa pangyayari na yaon sa pinaka-binabanaag na pasyalan sa aking rehiyon sa Western Visayas.

Pangalawa na ang unang tinutukan ng national media, sapagkat malapit ito sa building ng dalawang malaking institusyon ng pamamahayag (ang ‘dos’ at ‘siyete’). Ang barilan sa SM North EDSA, Quezon City. Sang ayon sa mga taliba, may isang asawang nagseselos sa kanyang mister (na actually, di umano’y hiwalay na sa kanya ng loob ng dalawang taon) at binaril niya ito. Nais niya rin sanang itigil ang pag-eksiste sa mundong ire, subalit may naki-KJ na ‘jaguar’ o security guard na siya ring nabaril at namatay.

Ang panghuli at naging tampulan ng mapapait na kontrobersiya, ay ang nangyari sa SM Pampanga. Na kung saan hindi tungkol sa mag-asawa o boyfriend-girlfriend issues, ngunit ito’y tungkol sa dalawang binatilyong nag-iibigan! (Ang issue na ito ay mas papalalimin ko pa po to sa sunod kong blog).

Anong naging aksyon ng mga nangangalaga ng seguridad ng mga mall?

Malamang, nagpaka-OA na naman sa pag-inspeksyon ng mga bag at (pag-chancing) sa mga pumapasok sa mall.

Naging biktima ako ng ka-OAhan na ‘to eh.

Huwag kayong mag-alala, lilipas rin ‘to. Alam mo naman tayong mga Noypi, paweather-weather lang ang lahat.

So, sa gustong sundan ang yapak ng mga namuslit ng baril sa mall, may tip si Pintakasi sa inyo.

Sa Marketplace Kalentong nalang kayo bumira mga pare! Kung saan wala nang pakialam ang mga sekyu sa mga mamimili, ni hindi na nga kumakapkap eh. At kung saan may SOGO motel rin-para may ‘mi ultimo adios’ ‘di ba?

Muhahahaha xD

Martial Law 39 years ago

Last Wednesday (September 21, 2011) the Filipino nation once again remembered the greatest historical tragedy in our country. A tragedy not caused by fat men who wear long vestments (that were merely used as costumes to convert the pagan archipelago) with chastity belts or also known as cinctures (also available as the ‘chase the “tt” belts) that were tied around their hypocritical stomachs. Nor was it caused by white skinned sons of bitches, who boldly dominated our small republic and named as their state. It was caused by our own fellow Filipino, the late Ferdinand Edralin Marcos, the President-Dictator of the Republic of the Philippines (1965-1986).

For history’s sake, it was September 23, 1972 when a broadcasted speech of the dictator appeared on national television in which he officially decreed the effectiveness of Presidential Decree No. 1081 that rules that the entire Philippines is placed under martial law. Marcos’ primary basis for his proclamation of martial law was that the suspension of writ of habeas corpus was not enough to stop the pursuing violence caused by militants who are against his rule. One of which was the Plaza Miranda Bombing during a Liberal Party campaign rally on August 21, 1972.

This stage in history is considered as the darkest page in our own democratic Philippines. Many were put to jail, including the venerable Senator Benigno “Ninoy” Aquino, Jr. who was one of the dictator’s biggest political opponent. Many student-activists from the University of the Philippines (UP) and from the Philippine College of Commerce (now Polytechnic University of the Philippines or PUP) were arrested due to their strong allegiance with the communist forces.

According to my facebook friend who commented on my wall post, being an activist during those days was thoroughly hard. When FM declared martial law, they were in Bulacan, hiding from the military forces who were haunting them. There were members of the PCC student council who were lost, and even at present are. One of them was his (my fb friend’s) best friend, Romy Banaga, student activist and president of the PCC student council. Another recollection came from my mom’s fellow worker, whose sibling is still lost from the hands of the military up to this date.

My intuition tells me that they were either killed by FM’s forces or is still now breathing and fighting in the mountains as members of the New People’s Army (NPA).

It was 39 years ago, almost four decades.

We still exist in its evil spell.

We still live beside its shadow.

But, do we even remember it?

Do we at least care for it?

The democracy-the fresh air-the sunlight we enjoy today were the fruits of those student activists and heroes who fought to defend our raped and abused freedom.

A last note: The dictator now exists in either heaven (sana) or hell (huwag naman po). He’s dead. But as I see our nationhood, we ourselves are not fully aware (especially us the young ones) of our own defects as an individual and as a country.

We (the Filipino people) are now the Marcosistic (or even Imeldific) dictators of our own selves.

MABUHAY ANG PILIPINAS! MABUHAY ANG KALAYAAN!

Bakit ba Inembento ang CellPhone?

Ang cellular mobile phone o mas kilala bilang “cell phone” ay isa sa mga pinaka-mahalagang bagay sa normal na Juan de la Cruz. Super ‘O.P.’ ka kapag wala kang cp o ‘fHon3’( ika nga ng mga letcheng jejemon.)

Sa pag-unlad ng ating minamahal na mundo sa larangan ng teknolohiya ay patuloy rin pag-unlad o ang pag-upgrade ng mga cell phone. Hindi pwede magpahuli diyan ang mga Pinoy. Mayaman man o chimamaa.

Pero sa totool lang mga ‘tol, ano ba talaga ang silbi ng cell phone?

Ginawa ba ito para malugi ang mga internet café dahil nga sa nadiskubre nating o.facebook sa internet services ng ating menu?

Ginawa ba ito para hindi na tangkilikin ng masa ang radyo sa radyo mismo?

Ginawa ba ito para makapaglaro ang mga nabo-bore na estudyante ng Angry Birds?

Ginawa ba ito para maging camera para kumuha ka na lang ng kuha ng mga stolen photos na masarap i-display sa FB at dadami ang magla-like nito?

Ginawa ba ito para kumuha ka ng mga video na nakakatawa, nakakalungkot, at paminsan-minsan ay nakakapagpalibog?

Ginawa ba ito para may mataguan ka ng tini-treasure mong sex video ni Maria Ozawa?

Ginawa ba ito para maging mp3 player?

Ginawa ba ito para ipahayag mo ang lahat ng gusto mong ipahayag: kung nasaan ka, anong ginagawa mo, anong pinapanood mo, kung natatae ka, kung nalilibugan ka, at kung minsan ay kung bad trip ka sa kahit na sino?

Ang konsepto ni Alexander Graham Bell sa pag-imbento ng telephone ay para makapag-communicate ng mas madali sa kahit na sino o kahit nasaan man siyang lupalop ng planeta. Pero sa prinsipyo ng mga ka-kulay ni Juan, ang cell phone ay isang bagay na maaaring gamitin sa kahit na anong bagay.

(Pero sa totoo lang, hindi talaga nagagamit ang mga cell phone natin sa kaniyang tunay na purpose dito sa daigdig.)

Feminismo sa Pinoy Pop-Culture

Marami sa ating mga Pinoy ay masyadong malupit sa feministikong kultura.Ang layon ng blog na ito ay ang pagbibigay impormasyon sa mga kung sino man ang makakabasa nito tungkol sa antolohiya ng maka-Filipinong konsepto ukol sa feministic pop culture ng ating Inang Bayan.

-Ang mga babae sa pre-Spanish era.

Sila ‘yung mga babaeng matatapang pare! Para silang si Amaya at Urduja. Isang halimbawa nito ay ang Ilokanang Prinsesa na si Urduja. Sa aking natutuhan bilang hayskul sa kasaysayan ng Pilipinas, ang mga babaing lalang sa Malayong (ang mga ninuno natin, mula sa panahon ni Lapu-lapu) kultura ay masyadong makimi sa mga kolorete at mga palamuti sa kanilang katawan. Ito ang mga ideal girl sa panahon ni Pula-pula, a.k.a. Lapu-lapu.

-Ang mga Gabriela

Ito pare ang nakakatakot na uri ng babaing Homo sapiens. Pumapatay ‘tong mga ‘to eh. Pero sila lang naman ‘yong mga tipo ng babae na tapat naman sa pag-ibig, at tapat rin sa patalim. Isang mabuting larawan nito ay si Gabriela Silang. (I wonder lang kung may mga Andres de Saya na sa henerasyon na ‘yon.)

-Ang mga Maria Clara

Ang mga kababaihan sa panahon ng ikatlong siglo ng banyagang pamumuno sa Filipinas ay nagsisilbing huwaran sa mga sumunod na henerasyon. Sila ay nagtataglay ng masidhing kahinhinan at kagalangan. Masyadong strict ang parents ng mga ire eh, eh simpleng pagcha-chansing sa kamay bawal eh. Maituturing immoral ng lipunan ang pambabastos sa kanila. Pero sa gitna ng masidhing pamamatnubay ng likhang ‘Urbana at Felisa” ni Modesto de Castro ay matindi pa rin ang pagka-makipot ng mga kababaihang ito. Kaso, dahil sa masyado nilang pagiging deboto sa pananampalatayang Kristiyano, ay animong masusunog ka sa impyerno if you ever dare to steal their purity and virginity. Isang mahalagang simbolo ng mga kababaihang ito ay ang karakter ni Maria Clara sa “Noli Me Tangere” ng dakilang Jose Rizal.

-Ang ‘Awtentikong’ Dalagang Filipina

Dito pumapasok ang mga nabubuhay nating mga kalolahan sa kasalukuyan. Dala nila ang ibang ala-Maria Clara na katangian, pero ‘yun nga lang, may American twist eh. Masyado silang liberal, subalit konserbatibo. May bahid pa rin sila ng pagka-Kastila. Umeksena ito noong dekada 10’s hanggang 60’s. Perpektong halimbawa: Gng. Imelda Marcos y Romualdez. O di ba.. Imeldific?

-Ang Rinepormang Babae

Sila ang mga babae na namulat sa psychedelic pop age. Naging mas liberal ang mga babaing ito, sa pananamit at pakiki-tungo sa lipunan. Mas nabigyan sila ng mas malayang karapatan bilang mga indibidwal. Bumunga itong genre na ito noong dekada 70’s.

-Ang mga Babong

Ito ang dinidiskriba nila Tito, Vic, and Joey na mga kababaihan sa kapanahunan ng mga (kasalukuyang mga Viagra dependent ata) kabataan noong late 70’s at 80’s. Babong ang tawag sa mga kababaihang ito.

-Ang mga Chicks ng 1990’s

Well, dito na nagta-transform ang kasaysayan ng mga kababaihan sa Philippine Area of Responsibility. Noong dekada-90’s ay na uso ang pagsu-suot ng maiksing shorts para sa kababaihan. Ang mga katawan ng mga ‘chicks’ ang nagpa-uso sa pornograpiya at kamanyakan sa society.

-Ang mga Bebot

Sila ‘yung mga talagang modernong Filipina-Liberal. Sila ;yung mga chicks na lagi nating nakikitang mahilig mag-party ng naka-pekpek shorts. Ang mga babaing ito ang nagpapa-init sa inyong lingcod na si Pintakasi. Hot, wild, and sexy.

(Mga Post-Modernong Pagtala)

-Mga Bakla

Ang mga ehem, na chicks na ito ay ang lipon ng mga sawing palad na lalaki naging gay. Nabubuhay ang sex-life nila sa pag-agos ng kanilang matatambok na bulsa, na puno ng pera.

-Mga Iskwater

Ang mga ‘puta’. Hindi natin maiiwasang husgahan sila kung bakit nila binibenta ang kanilang puri. Sila lang naman ‘yong mga (maituturing rin na chicks) mahihilig gumaya sa mga celebrity when it comes to pormahan. Kahit maitim ang kuko sa paa, aba eh… Go lang ng Go. (Marami sa kanila ay ang jejemon ruins.)

Napa-isip ako, “Paano kaya kung walang babae sa mundo? Paano ako gaganahan na mabuhay sa kwadradong daigdig na ito?”

(This work is the ideal outline for my dream book)

Shamcey Fever

The whole country became very hooked up with the Ms. Universe beauty pageant in Saõ Paolo, Brazil. I just can’t believe the crowd who are thoroughly waiting for the announcement of this year’s title holder.

Ms. Philippines, Shamcey Supsup was in deed a favoured candidate. Unofficial internet surveys proves this.

This belief gave us FILIPINOS the hope of having our fantasized chick to be able to win the prestigious (and formal) award given to this universe’s most beautiful (and sizzling HOT) women.

Unfortunately however, our erected flags humbled down in prostration when the emcee declared, “THIRD RUNNER-UP….. PHILIPPINES!!! MS. SHAMCEY SUPSUP….”

Most of us (dismayed Filipinos) began reacting violently with this result.

Worse when they proclaimed Ms. Angola as Ms. Universe 2011.

LETCHE.

In reality kasi, our eyes are very judgmental towards black women. It is hard for a common Noypi to actually accept African beauty. This viewpoint towards beauty is deeply rooted from our Hispanic influence, hence saying that white (and morena or tan) beauty alone can be modified as ‘beauty’ it self.

Most Filipino men cannot (at all) try to attempt or fantasize black ladies in their sexual hallucinations.

But as Filipinos, let’s therefore be proud of the elegant beauty of Ms. Universe 2011 Third Runner-up SHAMCEY SUPSUP.

Let’s as well walk with her pride by (not literally, or if you wish then, SIGE!) her tsunami walk-that ooopps, by the way caught universal fame.

Congratulations to Ms. Universe, Ms. Leila Lopez.