Showing posts with label History. Show all posts
Showing posts with label History. Show all posts

Tuesday, November 1, 2011

Patay na si Khadaffy


Mahigit 8 buwan ang pakiki-baka. Mahigit 8 buwan na walang kapayapaan. Mahigit 8 buwan ng putukan.

Yang ang naranasan ng mga tao sa Libya sa loob ng naka-lipas na walong buwan. Ang huling walong buwan ng mahigit apat na dekadang diktador ng Libya na si Moammar Ghadaffy o Moammar Ghadaffi o Moammar Khadaffy o Muammar Ghadaffy o Col. Muammar Al'Quadaffi (siguarado ako madi-drain ako masyado sa probability ng spelling ng pangalan ng hayop na 'to.) (Maraming spelling ang pangalan niya kaya wag mag-taka kung bakit iba-iba ang spelling na gagamitin ko.) Pero, flashback, tantaranananan, 4 decades ago, noong nagkaroon ng kaguluhan sa Libya, isang dakila at batang sundalo ang nanguna sa pag-aklas. Walang iba kundi si Col. Muammar Al'Quadaffi. Fast forward, nananararatanat, 2011, nag-aaklas ang radikal na partido sa Libya laban sa diktador na kanilang kinamumuhian dahil sa kanyang labor discrimination sa kapwang mga taga-Libya na kung saan mas mataas ang sahod ng mga dayuhan kaysa sa kanilang mga Libyan nation. Ang naknambetch na ito ay si Moammar Khadaffi.

Nakakalungkot na nakakatawang isipin na ang pinaka-makapangyarihan at kinakatakutang naghahari-hariang gago na namuno sa Libya ng mahigit apat na dekada ay magsasambit ng mga salitang humihingi ng awa- ng mga salitang mistulang nakakahiyang ibanggit sa bingit ng kamatayan ng isang pinunong kinakatakutan. Subalit hindi siya pinagbigyan ng kanyang mga kababayang gigil na gigil na siya'y patayin. Sabay binaboy pa ng mga sugo ni Allah ang mortal na bangkay ng nag-aakalang imortal na diktador.

Patay na si Ghadaffi. Magkakaroon na kaya ng wagas na kapayapaan sa Libya? Bababa na kaya ang presyo ng krudo sa world market?

Tuesday, October 18, 2011

Saradong Katoliko ang mga Pilipino


Isa marahil sa pinaka-magandang ugali ng Pilipino patungo sa popular na kultura ay ang pagiging masidhing mananampalataya. Lalo na sa 80% ng Pinoy na 'di umano'y mga "saradong katoliko." Pero itong masyado nating pagiging relihiyoso, ay sa totoo lang, malayo talaga sa tunay at awtentikong tawag sa atin bilang mga Kristyano.


Ika nga ng isa kong kilalang theologian, ang simbahan raw ang sentro ng mga baliw sa buong daigdig. Ang article na ito ay nais ipamukha ang ilang mga, sadyang dehins na dehins ang pag-angkop sa buhay-Kristyano.


Kuha mula sa lumang parokya ng San Felipe Neri sa Mandaluyong.
Una- ang mga hipokrito't hipokrito na ilang beses tinira ni Kristo sa kanyang mga sermon noon sa Israel. Maraming "saradong Katoliko" ang nagpapaka-'sagrado' kuno dahil sa kanilang mga samu't saring mga practice sa pagdarasal at paglilingkod sa simbahan. Maituturing kayang 'act of charity' ang pag-donate ng mga silya sa simbahan na may mga naka-ukit na pangalan ni re-electionist konsehal, vice mayor, mayor, barangay captain, atbp. Kabilang sa mga hipokrito ay yaong mga mayayaman na kadalasa'y naka-habito pa ng debosyonaryo sa Birhen ng Lourdes. Aba, ang mga ito'y mahilig maglabas ng mga santo rosaryong may amoy ng rosas. Ito rin ang mga mahilig kumausap sa mga pari at akala mo kung sino maka-astang banal sa loob ng simbahan. Itong mga hayop na 'to rin ang mga nagsisilbi sa santa Iglesya at akala mo kung sinong kabanalbanalang mga santo.


Tandaan natin na hindi ang panlabas na anyo o pisikal na mga ritwal ang nagpapakita ng tunay na pagbabanaag sa ating Poon.


Ikalawa- ang mga lingkod simbahan-mga kaparian, mga obispo, atbp. Nakakatawa lang isipin na itong mga relihiyosong ito na ngako sa harap ng bantayog ng Diyos noong sila'y damitan ng kanilang pagiging mga Alter Christus ng buhay na naka-ikot sa sumpang "obedience, chastity, and POVERTY" ang sila ring bumabali nito. Lalo na sa poverty. Poverty pa ba ang ipinapakita ng mga pari na nagpapatakbo ng mga unibersidad na ang presyo ng edukasyon ay higit kumulang Isang-daang libong piso (P100,000)? Poverty pa ba ang buhay ng paring Dominiko o Pransiskano na ang kotse ay mga brand new model? Eh ang mga obispo pa kayang, animo'y isinangla ang prinsipyong naka-ugat sa VERITAS (katotohanan) kapalit ng mga malisyosong mga donasyon ng corrupt na pamahalaan?


Ewan ko lang po, Santo Domingo at San Francisco!


Ikatlo- ang hindi pagganap ng mga Kristyano sa misyon nila bilang mga 'Kristyano'. Sa ating binyag ay binasbasan tayo bilang mga "Hari-Propeta-at Pari" sa ngalan ng Banal na Sangtatlo (Holy Trinity). Ang misyon natin bilang pari ay hindi natin masyadong nagagampanan. Hindi ibig sabihin ng pagpaparing ito ay ang pagsuot ng mga habito't sutana. Ang pagkaparing ito ay ang ating pag-aalay sa panginoon ng buhay natin. Ano pa ba ang naiaalay natin sa Diyos, pwera sa buhay nating umiikot sa mga dinidiyos nating salapi, karangyaan, at libog. Ang ating pagiging propeta rin! Maraming nawawalan ng landas dahil hindi natin ipinapahayag ang Mabuting Balita (Evangelio) ng Diyos sa pamamagitan ng paggabay. Puro tayo 'salita ng Diyos...Amen', pero 'di natin iniintindi. Isang halimbawa ay ang absence ng Panginoon sa mga binatyilyong nagpatayan sa SM dahil sa bawal na pag-ibig. Bakit kaya nawala ang konsepto ng Diyos sa gitna ng trahedyang 'yon!


Bihira sa atin ang nakaka-intindi at tumutulong sa pagpahayag na may Diyos tayong mapagmahal.


Ikaapat- ang ating pagiging 'party-animal'. Mahilig tayo sa mga bonggang selebrasyon. Hindi ba't sa kahit anong pista, ay mas pinupuntahan natin ang misa ng obispo kaysa sa hamak na pari. Ewan ko ba kung bakit ganito ang konsepto natin sa hierkiya ng misa, eh sa pangalan ng Eucharistic Theology na nagsasabing ang bawat misa-kahit sino ang ministro-saang kapilya o katedral o parokya ay pare-pareho lang. Si Hesu Kristo pa rin ang ipinapahayag ng bawat misa. Isang kaso rin ng pagiging 'party-animal- natin ay ang kumakailan na pagtatalaga kay +Most Rev. Luis Antonio "Chito" Tagle, D.D., S.T.D. bilang bagong Arsobispo ng Arkodiyosises ng Maynila bilang kapalit kay +Most Rev. Gaudencio B. Cardinal Rosales, D.D.. Ewan ko lang ba kung bakit ang daming ek-ek sa mga taong lingkod simbahan, eh hindi naman sila 'yung i-install. Samantalang 'yung ii-install palang ay tahimik lamang. (Abangan ang special tribute ng blog ko para sa kay Cardinal Rosales at Bishop Chito.)


Ikalima- ang ating pagiging panatiko. Laos na marahil ang isyu tungkol kay Kuyang Mideo Cruz at sa kanyang exhibit sa CCP na nagpapakita ng imahe ni Kristo na may mga kadikit na titi. Pero, sa totoo lang ay sobra na ang ating pagiging panatiko sa mga imaheng ito. At kung bakit ang daming mananampalataya ang hipo ng hipo sa mga imaheng ito sa simbahan sa bawat dalaw nila sa simbahan. Kaya napagkakamalan tayong mga pagano ng ibang sektang Kristyano dahil sa ating mga practice patungo sa mga imaheng banal. Dahil 'di umano'y sinasamba natin ang mga ito. Sa pananampalatayang Katoliko ay hindi talaga dapat sinasamba ang mga imaheng ito, bagkus ay bigyan natin ng angkop na paggalang at respeto.


Tandaan- hindi imahe ng mga banal ang dapat nating ukitin sa ating pagkatao, bagkus ay ukitin natin sa ating sarili ang kanilang angking kabanalan na nawawala na sa ating buhay-espiritwal.


Ang tunay pong paglilingkod, pagbabanaag, at pagmamahal sa Diyos ay hindi ayon sa ating pisikal na pagpupuri-hindi sa opisina ng paglingkod-hindi sa dami ng misa-at hindi sa mga panata sa mga likhang ukit sa kahoy, bagkus ay ayon sa ating pananampalataya na buhat sa ating puso.






"Always humble yourselves lovingly before God and man, because God speaks to those who are truly humble of heart and enriches them with His gifts."
-Saint Padre Pio da Pietrelcina, Franciscan-Capuchin saint and mystic.

Sunday, September 25, 2011

Martial Law 39 years ago


Last Wednesday (September 21, 2011) the Filipino nation once again remembered the greatest historical tragedy in our country. A tragedy not caused by fat men who wear long vestments (that were merely used as costumes to convert the pagan archipelago) with chastity belts or also known as cinctures (also available as the ‘chase the “tt” belts) that were tied around their hypocritical stomachs. Nor was it caused by white skinned sons of bitches, who boldly dominated our small republic and named as their state. It was caused by our own fellow Filipino, the late Ferdinand Edralin Marcos, the President-Dictator of the Republic of the Philippines (1965-1986).

For history’s sake, it was September 23, 1972 when a broadcasted speech of the dictator appeared on national television in which he officially decreed the effectiveness of Presidential Decree No. 1081 that rules that the entire Philippines is placed under martial law. Marcos’ primary basis for his proclamation of martial law was that the suspension of writ of habeas corpus was not enough to stop the pursuing violence caused by militants who are against his rule. One of which was the Plaza Miranda Bombing during a Liberal Party campaign rally on August 21, 1972.

This stage in history is considered as the darkest page in our own democratic Philippines. Many were put to jail, including the venerable Senator Benigno “Ninoy” Aquino, Jr. who was one of the dictator’s biggest political opponent. Many student-activists from the University of the Philippines (UP) and from the Philippine College of Commerce (now Polytechnic University of the Philippines or PUP) were arrested due to their strong allegiance with the communist forces.

According to my facebook friend who commented on my wall post, being an activist during those days was thoroughly hard. When FM declared martial law, they were in Bulacan, hiding from the military forces who were haunting them. There were members of the PCC student council who were lost, and even at present are. One of them was his (my fb friend’s) best friend, Romy Banaga, student activist and president of the PCC student council. Another recollection came from my mom’s fellow worker, whose sibling is still lost from the hands of the military up to this date.

My intuition tells me that they were either killed by FM’s forces or is still now breathing and fighting in the mountains as members of the New People’s Army (NPA).

It was 39 years ago, almost four decades.

We still exist in its evil spell.

We still live beside its shadow.

But, do we even remember it?

Do we at least care for it?

The democracy-the fresh air-the sunlight we enjoy today were the fruits of those student activists and heroes who fought to defend our raped and abused freedom.

A last note: The dictator now exists in either heaven (sana) or hell (huwag naman po). He’s dead. But as I see our nationhood, we ourselves are not fully aware (especially us the young ones) of our own defects as an individual and as a country.

We (the Filipino people) are now the Marcosistic (or even Imeldific) dictators of our own selves.

MABUHAY ANG PILIPINAS! MABUHAY ANG KALAYAAN!